Almanya İzlenimleri - 1

Diğer şehirleri bilmem ama insan Münih'te hava alanından inince etraftaki düzen ve işleyiş biraz garip geliyor doğrusu. İlk izlenimlerim curcunasız bir ortam ve sırasında uslu uslu bekleyen insanlar oldu. Diğer taraftan sıralar tıkır tıkır ilerliyor işlemler hızla gerçekleştiriliyordu. Pasaport işlemlerimizi hızla hallettik. Öğrencilerin staj yaptığı okuldan araç bizi karşıladı. Önce Regensburg'a, oradan da 10-15 km uzaklıktaki Regenstauf'a ulaştık. Trafik ve çevredeki düzen ve intizam arkadaşlarım ve beni çok etkilemişti doğrusu. Yol boyu uzanan yemyeşil bitki örtüsünü seyretmek çok güzeldi. Sağlı sollu sık ağaçların arasından devam eden yolda sıkça daha önce görmediğim teknikler kullanılan tarım alanlarına rastladık. Regensburg aynı zamanda Avrupa'da Türklerin ulaştığı son nokta olarak ta biliniyor. Bir zamanlar bu yabancı topraklarda Osmanlı askerlerinin adım attığını düşünmek garip bir duyguydu.

Regensburg

Ardından okula ulaştık. Eckert Okulları çeşitli dallarda mesleki eğitim veren bir kurum. Normal öğrencilerin yanında örneğin geçirdiği bir kaza nedeni ile işini yapamayanlara yeteneklerine uygun yeni bir iş kazandırma görevi de üstleniyorlar.

Öğrenci yurdunun bir katını bizim öğrenciler için ayırmışlar. Her oda iki kişilik ve içerisinde mini mutfağı ve banyo tuvaleti mevcut. Lakin bizim öğrenciler yemeklerden çok muzdaripler. Bence bu birazda çok sayıda Türk öğrencinin beraber olmasından kaynaklanıyor. Doğrusu bir Türk için yemekler gerçekten tatsız tuzsuz. Ama farklı yemekleri denemek de bence güzel bir şey.

Almanya'da iklim de bizim gibi sıcak memleket insanlarına göre garip. Temmuz ayında yaptığımız seyahatimizde bendeniz Almanya'da kaldığım her iki günden birinde sırılsıklam ıslandım. Önceleri azıcık güneş çıkınca güneşlenmeye çıkan insanları görünce kafayı yemişler diye düşünmüştüm. Sonradan anladım ki fırsat bu fırsat güneşleniyorsun beş dakika sonra yağmurun yağmayacağını kimse garanti etmiyor. Bu nedenle "hava açık on dakikada bi markete gidip geleyim" deyip bolca ıslandım. Sonradan akıllanıp sırt çantama bir şemsiye koymayı unutmadım. İşin ilginç tarafı bu kadar çok yağmur yağınca sulama sistemine de gerek kalmıyor. Temmuz ayında bile her yer yemyeşil. Hava bu kadar değişken olunca hava durumu da burada yaşayanlar için hayat önem taşıyor. Dikkat ettim insanlar hava raporlarını radyo ve televizyondan sürekli takip ediyorlar. Ziyaret ettiğim bir arkadaşımın evindeki her odada gördüğüm termometreler ilgimi çekti. Sordum. Öğrendim. Bunlara weather station - hava istasyonu diyorlarmış. İstasyonlara bağlı birer de dış ünite var. Dış üniteyi bahçede ya da balkonda bir yere asıyorsun. Buradan evin içine radyo dalgaları ile dış sıcaklık aktarılıyor. Evin içinden bu cihaza bakınca iç ve dış sıcaklığı izleyebiliyorsun. Bu aletlerin 30 euro'dan 500 euro'ya kadar fiyatları var.

En çok hoşuma giden de üzerinde değişik hava durumlarına göre giyinen bir çocuğun olduğu istasyon oldu. Kendime de bir tane aldım. Lakin Adana'ya geldiğimden beri çocukcağız mayo ve şezlong şeklinden başka bir şekle giremedi.

Şunu da belirtmeliyim ki burada zaman çok önemli.  Saatlerin hepsi kendini belli bir merkezden aldıkları radyo sinyallerine göre otomatikman ayarlıyor. Bu nedenle saatim geri kaldı bahanesi de tarihe karışmış durumda. Radyo kontrollü saatler işyerlerinin ve çalışanların evlerinin demirbaşı olmuşlar. Havadan sudan meseleler böyle işte. Gelelim Regenstauf'a.

Okulun bulunduğu Regenstauf küçük ve güzel bir kasaba. Kasaba diyorum ancak Türkiye'deki kasabalara pek bezemediğini de ilave edeyim. Tertemiz sokakları ve kırmızı ışıkta boş boş bekleyen otomobilleri görmek bizim için hayret verici birşey. Yaptığım incelemelerde bir tek beton filizi göremedim. Evlerin işçiliğine ise hayran kaldım doğrusu. Würzburg'da yaşayan bir dostumu ziyaret ettiğimde bunu sordum. Ya kardeşim herşey ne kadar sağlam görünüyor. Hiç uyduruk bir malzeme yok. Sanki her şey yıllarca dayansın diye yapılmış. Arkadaşım da açıkladı. Sabit aksamlar beş oynar aksamlar üç yıl garantili olarak yapılıyormuş. Böyle olunca adamlar sonradan tamir etmek pahalıya geleceğinden baştan işi sağlam yapıyorlarmış. İlginç.

Regenstauf

Sokaklara ve trafiğe gelince. Yaya geçitlerinden can havliyle geçmeye alışmış bir kişi olarak araçların sürekli durup bana yol vermesi garibime gitti. Ayrıca hoşuma da gitti. Kendi adıma düşünüyorum da Adana'da yaya geçidinden değil kırmızı ışıkta yeşil ışıkta bile geçmekte zorlanıyorum. Araç kullanırken sarı ışık yandığı anda arkamdan kornaya basıyorlar. Sabırsız milletiz vesselam. Ha aklıma gelmişken yahu bişeyler eksik bu trafikte dedim ve son anda buldum. Kimse kornaya basmıyor. Bu durum da çok hoşuma gitti. Onca trafiğin aktığı caddelerde tek bir korna sesi olmayınca insanda gerginlik de olmuyor.

Bi de unutmadan şunu eklemem gerekiyor ki yaya kaldırımlarının hepsi gayet alçak. Engelli vatandaşların rahatlıkla kullanılabilmesi için her şey düşünülmüş. İlave olarak ana yolların çoğunda bisiklet yolları var. Gayet şık bir bayanın yanınızdan biskletle geçmesi bizde pek hayal edilebilecek bir şey değil ne yazık ki. Görünce insana garip geliyor.

Tabii bu görünen yaşamın arkasında bir de sosyal yaşam var ki onu biz Türkler pek sever mi bilemiyorum. Madalyonun diğer yüzünü sonra aktaracağım.

Hoşçakalın.